Bir amatörden

Bir profesyonellik masalı tutturmuşlar.

Neymiş? Oğlun öldüğü gün bile sahnede seyircilere güleceksin. Öfkeni yutacaksın, ağlamayacak, plastik suratınla kazık gibi duracaksın.

Ne bu “profesyonellik”ten anladığınız? Salya sümük ağlayamayacaksam ben profesyonel değilim ya da dizlerim kesilene kadar gülmeyeceksem. Duyguları perde arkasında yaşayacaksam, sinirlendiğimde “Ne diyorsun be!” diyemeyeceksem, okuduğum haber sayfasına iki küfür sallayamayacaksam örneğin.

Plastik suratsa bu profesyonel, ben değilim. Plaza ağzıyla poker face yani.

Yaşadıklarım bakışlarıma yansımayacaksa yaşamıyorumdur.

O ifadeyi gördüm, yaşamayan yüzü yani. Ben o değilim.

İki yüzlü, yalancı ve yağcı olmaksa bu profesyonellik, değilim.

“Siz” olmaksa özetle, ben değilim.

This entry was posted in Hayat. Bookmark the permalink.

Bir Cevap Yazın